De spoorlijnen die Allandale met de buitenwereld verbonden.
Altijd op de achtergrond van Allandale was de spoorweg, de London Midland Scottish Railway.
Sommige huizen aan de westkant van de zuidkant waren, en zijn nog steeds, slechts 20 meter van de spoordijk. In de jaren '40 en '50 waren de treinen een beetje anders dan vandaag.
De locomotieven werden allemaal door stoom aangedreven en dit wordt nog steeds gezien als het romantische tijdperk van de spoorwegen.
Velen van ons verzamelden in die tijd locomotiefnummers en er waren boeken te koop met alle LMS-locomotiefnummers die je kon afvinken als je ze zag.
De goederentreinen waren meestal allemaal open wagons met de namen van de verschillende bedrijven aan de zijkanten en er was de bagagewagon van de conducteur aan het einde van de trein. Ik dacht altijd dat het een geweldige baan zou zijn met je eigen kleine huisje op wielen met een kachel en een veranda aan elk uiteinde.
Voor de mensen in het dorp, vooral aan de spoorwegkant, was er een extra bonus bij de stoomlocomotieven. Tijdens de oorlog toen kolen schaars waren, kon de machinist of stoker worden overgehaald om wat kolen van de tender te gooien.
Als dit lukte was er een gekke race met emmers om zoveel mogelijk van deze gratis brandstof te verzamelen. Het waren meestal vrouwen en kinderen die bij deze onderneming betrokken waren.
Op andere momenten was er een speculatieve tocht langs de sporen op zoek naar eventuele toevallige morserijen en, als je bevriend was met de baanwerkers, was er een voorraad gebruikte houten spoorwiggen die de rails op hun plaats hielden beschikbaar.
De gevaren van lopen langs de sporen werden niet echt overdacht en er waren minstens drie kortere wegen over de sporen. Mevrouw Mary Stewart werd beboet voor het betreden van het spoorwegterrein.
Haar zwager werd gedood terwijl hij langs de spoorweg liep tijdens zijn demobilisatieverlof. Een van de krijgsgevangenen die in de steenfabriek werkte pleegde zelfmoord op de spoorweg toen hij hoorde dat hij naar huis zou worden gestuurd.
De andere krijgsgevangenen wisten dat hij het zou doen omdat hij al zijn bezittingen de avond ervoor had weggegeven.
Een van de hoogtepunten van het jaar was wanneer de Koninklijke Familie op de spoorweg passeerde op weg naar hun jaarlijkse vakantie in Balmoral. We wisten wanneer ze kwamen omdat er een politieagent bij elke brug stond als veiligheidsmaatregel.
De kinderen mochten allemaal laat opblijven totdat de trein voorbij was. Ik weet niet of we ooit de Koning of Koningin hebben gezien maar, als er een gezicht bij een raam was, was het een van hen of zo stelden we ons voor en we zouden allemaal zwaaien en juichen.
De trein ging naar een zijspoor bij Larbert zodat de passagiers konden slapen voordat ze de volgende dag verder gingen.
Er was nog een spoorlijn op korte afstand bij Woodend, de London North Eastern Railway, maar daar letten we niet veel op, de onze was de LMS.
Toen we een keer op de Greenhill School zaten, verhuisde een lokale boer zijn hele veestapel per trein naar een andere boerderij en we gingen allemaal naar het Station Greenhill om te kijken hoe alle dieren werden ingeladen. De grote trekpaarden in het bijzonder waren spannend om naar te kijken omdat ze allemaal geblinddoekt moesten worden voordat ze in de speciale veewagons wilden lopen. Maar de bus kwam om ons naar huis te brengen en we moesten weg.